AKTUALNOŚCI


AKTUALNOŚCI

 

 

Badania na wytrzymałość wiązania do powierzchni zębów z użyciem metody testu zarysowania.

 

Podsumowanie:

 

Badanie to potwierdziło słuszność założeń przedstawionych przez producentów abrazji powietrznej. W rzeczywistości, siła wiązania do różnych materiałów wiążących na powierzchni zębów jest znacznie wyższy niż w przypadku konwencjonalnej metody wiercenia przy użyciu turbiny.

 

Dane empiryczne pokazują, że wytrzymałość łączenia wzrasta od 72% do 117% porównując użycie niskociśnieniowej abrazji powietrznej Sandman Futura i tradycyjną metodę wiercenia. Liczby te pokazują, że wzrost jest tak duży, że ma to duży wpływ na klinikę dentystyczną stosującą Sandman Futura. Wynik ten potwierdza również wiele wcześniejszych badań dokumentujących ten fakt, na przykład, badanie z Uniwersytetu Katolickiego w Leuven, Wydział Stomatologii, 2007-2008 prowadzone przez profesora Van Meerbeck i prof. Lambrechts.

 

Ponadto badanie to pokazuje również znacząco wyższą wytrzymałość wiązania przy użyciu abrazji niskociśnieniowej niż przy użyciu abrazji wysokociśnieniowej z dodaniem spray’u wodnego.

 

Konkluzje oparte na danych empirycznych z tego badania. – Preferowanym sposobem obróbki powierzchni zębów jest abrazja powietrzna bez dodawania spray’u wodnego.

 

Po drugie, badania pokazują, że używanie cząstek wielkości 45 mikronów daje silniejszą powierzchnię wiązania, ale nawet stosując cząstki wielkości 29 mikronów daje to o wiele silniejszą siłę wiążącą niż inne metody i może zmniejszyć ewentualną wrażliwość.

 

Ponadto użycie abrazji powietrznej eliminuje ryzyko mikrozłamań i uniknięcia ewentualnych przyszłych komplikacji, takich jak wtórna próchnica i utrata wypełnień.

 

Badanie przeprowadzono na Politechnice Śląskiej przez Wydział Inżynierii Biomedycznej

 

Kinetyczne opracowanie ubytków przyszyjkowych piaskarką abrazyjną Sandman Futura

 

Metoda abrazji powietrznej umożliwia oszczędne opracowywanie ubytków, wpływając na retencję wypełnienia i zapewniając pacjentom komfort leczenia. W stomatologii zachowawczej abrazja powietrzna znalazła szerokie zastosowanie w zabiegach lakowania zębów i opracowaniu ubytków próchnicowych wszystkich rodzajów klas. Jest polecana w leczeniu niewielkich ubytków próchnicowych i ubytków przyszyjkowych pochodzenia niepróchnicowego – i w ich przypadku może być metodą z wyboru ze względu na ograniczenie odczuć bólowych w trakcie pracy.  Wymaga doświadczenia w umiejętnym i bezpiecznym posługiwaniu się piaskarką abrazyjną.

 

W abrazji powietrznej wykorzystuje się energię kinetyczną ścierniwa służącego do usunięcia tkanki próchnicowej zęba (kinetic cavity preparation = kinetyczne opracowanie ubytku). Ścierniwem w piaskarce abrazyjnej jest najczęściej tlenek glinu o średnicy ziarna 27 do 90 mikrometrów. Ze względu na mniejszą średnicę dyszy końcówek roboczych w porównaniu z rozmiarem wierteł oraz na brak wibracji, stosując metodę abrazji powietrznej usuwa się mniej tkanek zmineralizowanych zęba w porównaniu do opracowania zęba przy pomocy wiertła.  Wraz ze wzrostem średnicy cząstek ścierniwa i ciśnienia powietrza liniowo wzrasta ilość usuwanej tkanki zęba.

 

Powierzchnia szkliwa opracowana sprzężonym ścierniwem charakteryzuje się obecnością mikroretencji i zagłębień mogących zwiększać siłę adhezji systemów wiążących. Po opracowaniu zębiny tlenkiem glinu powierzchnia jest gładka z wyraźnie widocznymi wyżłobieniami powstałymi wskutek wbijania się cząstek ścierniwa w miejscu preparacji. Powierzchnia zębiny może być zanieczyszczona ziarnami tlenku glinu i opracowaną usuniętą tkankę. Nierówności na powierzchni zęba opracowanego metodą kinetyczną są bardziej widoczne na zębinie niż w szkliwie. W celu usunięcia ścierniwa z pola zabiegowego używa się urządzenia odpylającego.

 

Podsumowanie studium przypadku:

  1. Zastosowanie abrazji powietrznej jest celowe dla obróbki ubytków przyszyjkowych pochodzenia niepróchnicowego, a także powstałych wskutek próchnicy, szczególnie wtórnej rozwijającej się wokół istniejących nieszczelnych wypełnień.
  2. Technika airpolishing (polerowanie powietrzne) jest obiecującą metodą służącą nie tylko do oczyszczenia powierzchni zęba, ale też do zmniejszenia lub całkowitego zniesienia nadmiernej wrażliwości bólowej odsłoniętego cementu korzeniowego.
  3. Abrazja powietrzna jest metodą bezdotykową, pozbawioną wibracji i nieprzyjemnych dźwięków, zapewnia ograniczenie odczuć bólowych lub ich całkowitą eliminację. Dzięki temu jest oceniania przez pacjentów jako komfortowa.

 

Źródło: Magazyn  Stomatologiczny  nr  6/2010, 18-22

 

Efektywność technologii abrazji powietrznej

 

Podsumowanie:

 

Bruzdy i szczeliny, które są skutecznie zalakowane z powodzeniem mogą uniemożliwić lub zatrzymać wcześnie rozwijające się ubytki i zmiany okluzyjne. Sukces uszczelniacza jest związana z jego integralności.

 

Porównanie mikroprzecieków w lakowanych bruzdach i szczelinach po zastosowaniu konwencjonalnego wiertła (typu jet) oraz po zastosowaniu abrazji powietrznej wykazało, że powierzchnie zębów poddanych abrazji powietrznej posiadają mniej mikroprzecieków, a wysoce szorstka powierzchnia szkliwa powstała w wyniku działania abrazji powietrznej poprawia integralność uszczelniacza.

 

Badając skuteczność technologii abrazji powietrznej zęby przygotowano stosując uszczelniacz bez kwasu, pomijając etap wytrawiania w procedurze łączenia, co w porównaniu z procedurą konwencjonalnego uszczelniania, skrócił zabieg dentystyczny oraz czas przebywania pacjenta na krześle dentystycznym o jedną trzecią.

 

Źródło: International Journal of Paediatric Dentistry 1999, 9, 133-140

 

 

Uczucie bólu podczas przygotowania niepróchniczego ubytku szyjki zębowej metodą abrazji powietrznej

 

Podsumowanie:

 

Technika abrazji powietrznej umożliwia minimalnie inwazyjne przygotowanie niepróchniczych zmian szyjki zębowej, zapewniając większy komfort leczenia i zmniejsza odczuwanie bólu u pacjentów.

 

Celem badania była ocena nasilenia bólu podczas obróbki uszkodzeń metodą abrazji powietrznej. Do badania użyto zestaw do abrazji powietrznej SANDMAN Futura, intensywność bólu doświadczonego mierzono liczbowo na skali NRS, leczenie objęło 58 ubytków.

 

Całkowicie bezbolesne leczenie stwierdzono w 74% przypadków z wykorzystaniem ścierniwa o średnicy 29 µm oraz w 67% przypadków przy wykorzystaniu ścierniwa 45 µm. Podczas przygotowań z wykorzystaniem ścierniwa 45 µm zaobserwowano statystycznie istotny silniejszy ból niż przy zastosowaniu ścierniwa 29μm.

 

Leczenie metodą abrazji powietrznej może być metodą z wyboru w leczeniu niepróchniczych zmian szyjki zębowej, ponieważ cechuje ją ograniczony stopień odczuwania bólu u pacjenta szczególnie przy zastosowaniu ścierniwa 29 µm.

 

Źródło: Stomatologia Współczesna; vol. 17, nr 2, 2010, 8–14

 

 

Wpływ abrazji powietrznej na usunięcie zębiny próchnicowej i zachowanie zębiny zdrowej

 

Zastosowanie abrazji powietrznej w celu ścierania próchnicy zostało wprowadzone  do stomatologii jako technika mniej inwazyjna. Niemniej jednak, ścieranie nienaruszonego szkliwa lub zębiny jest nieuniknione podczas opracowywania ubytków próchnicowych. Zbadano stopień utraty nienaruszonej zębiny wskutek ścierania powierzchni zęba powietrzem, uwzględniając różne parametry.

 

Wnioski:

  1. Cząstki tlenku glinu są najbardziej skuteczne w mało inwazyjnym usuwaniu zębiny próchnicowej, ale w trakcie procesu następuje także naruszanie zębiny zdrowej.
  2. Zębina próchnicowa może zostać szybko i skutecznie usunięta (oderwana) przy użyciu dowolnego ciśnienia roboczego i wielkości cząstek tlenku glinu.
  3. Analiza statystyczna wykazała znaczny wpływ rozmiaru cząstek, ciśnienia i czasu trwania procesu ścierania tlenkiem glinu na ścieranie nienaruszonej zębiny. Ciśnienie 3 barów i wielkość cząstek poniżej 25 mikronów okazały się skuteczne i łagodne dla zachowania nienaruszonej zębiny zdrowej. Po usunięciu próchnicy czas trwania procesu piaskowania nie powinien przekraczać 10 sekund w celu zaoszczędzenia zdrowej zębiny. Oznacza to, iż próg ciśnienia 3 barów jest wymagany do bezpiecznego ścierania zębiny przy użyciu tlenku glinu.
  4. Dla wszystkich rozmiarów cząstek i siły ciśnień proces piaskowania spowodował fizjologicznie nieistotne zmiany temperatury w miejscu pracy.

 

Podsumowanie:

Ścieranie tlenkiem glinu  jest bezpieczną i skuteczną metodą na usunięcie mniej bolesne i bezgłośne próchnicy, powodując niskie uszkodzenia otaczającego chore miejsce szkliwa i bazowej nienaruszonej zębiny, o ile tylko spełnione są limity bezpieczeństwa ciśnienia i czasu trwania procesu ścierania.

 

Źródło: Department of Prosthetic Dentistry, School of Oral Medicine, University of Cologne, Germany